Bóstwa astralne - typ bóstw uranicznych, będący personifikacją gwiazd. Czasem stosowane jako określenie dla wszystkich bóstw uranicznych. Kult samych gwiazd jest szczególnie charakterystyczny dla wierzeń ludów koczowniczych i morskich.
Problematyka bóstw astralnych ściśle wiąże się z astrolatrią, czyli kultem wszystkich ciał niebieskich (Słońca, Księżyca, planet, gwiazd i gwiazdozbiorów), które zostały podniesione do rangi obiektów czci religijnej. Kult ten jest obecny w większości systemów politeistycznych. W szczególnie rozbudowanej formie pojawił się w rozwiniętych kulturach Azji (Indie, Chiny, Mezopotamia), w basenie Morza Śródziemnego (Egipt, Grecja, Rzym) oraz w wysoko rozwiniętych cywilizacjach obu Ameryk (Aztekowie, Majowie, Inkowie). Astrolatria wiązała się z reguły z uprawianiem astrologii, a wynikała z przekonania, iż pewne zjawiska przychodzące m.in. wraz ze zmianą pór roku i odbierane przez człowieka jako pozytywne lub negatywne, związane są z określonymi ciałami niebieskimi
Astrolatria przybiera różne formy:
- ciała niebieskie zostają utożsamione z bóstwami - przykładem tego może być związek Atona ze Słońcem
- ciała niebieskie traktowane są jak symbole, za którymi kryją się niepostrzegalni bogowie - na przykład: tarcza słoneczna jako przejaw boga Re
- ciała niebieskie odczytywane są jako tajemne pismo bogów - obserwowane w wierzeniach Babilonu, co znalazło odzwierciedlenie w rozwiniętych studiach astrologicznych.
Przykłady bóstw astralnych:
- babilońskie: Marduk - utożsamiany z planetą Jowisz, Isztar - Gwiazda Zaranna (planeta Wenus), Nergal – planeta Mars, Ninurta – planetaSaturn, Nabu – planeta Merkury, Szamasz – Słońce, Sin – Księżyc
- japoński Ame-no kagase-wo - bóg utożsamiany z Gwiazdą Polarną
- grecki Astrajos, bóg światła gwiezdnego
- staroarabska Al-Uzza, utożsamiana z planetą Wenus
- indyjskie bóstwa utożsamiane z poszczególnymi ciałami niebieskim („planetami” w rozumieniu astrologicznymi, graha):
Zobacz też: bóstwa lunarne, bóstwo solarne, mitologia, przegląd zagadnień z zakresu religii.