Jakas reklama 

 

Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Chorzów – wieś w woj. podkarpackim, w pow. jarosławskim, w gminie Roźwienica.

Współrzędne: 50°18′0″N 18°57′0″E / 50.3, 18.95

Chorzów
Herb Flaga
Herb Chorzowa Flaga Chorzowa
Województwo śląskie
Powiat miasto na prawach powiatu
Gmina
 - rodzaj		 Chorzów
miejska
Założono 1257
Prawa miejskie 1868
prezydent miasta Marek Kopel
(e-mail)
Powierzchnia 33,5 km²
Położenie (punkt) 50° 18' N
18° 57' E
Ludność (2006)
• liczba
• gęstość
• aglomeracja
114 686
3423,46 os./km²
3 487 000 (Katowice)
Strefa numeracyjna
(do 2005)		 (+48) 032
Kod pocztowy 41-500 do 41-506
Tablice rejestracyjne SH
Położenie na mapie Polski
"Tło mapy lokalizacyjnej, z zaznaczonymi granicami"
"Chorzów"
Chorzów
TERC10
(TERYT)		 2463011
SIMC10 0938887
Miasta partnerskie Włochy Termoli
Węgry Ózd
Czechy Zlín
Niemcy Iserlohn
Francja Creil
Urząd miejski3
ul. Rynek 1 41-500 Chorzów
tel. (+48 032) 241 12 61; faks (+48 032) 241 24 59
(e-mail)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta

Chorzów (niem. Königshütte, od 1922 do 1934 r. Królewska Huta) – miasto w Polsce położone na Górnym Śląsku, w województwie śląskim, w centrum Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego (GOP), ważny lokalny ośrodek gospodarczy oraz kulturalny. Jest miastem na prawach powiatu.

Spis treści

edytuj Geografia

Położenie Chorzowa w Górnośląskim Związku Metropolitalnym

edytuj Położenie

Chorzów leży na Płaskowyżu Bytomsko-Katowickim będącym częścią Wyżyny Śląskiej, na terenie Górnego Śląska. Najwyższymi punktami miasta są:

Pod względem geologicznym miasto położone jest na obszarze Górnośląskiego Zagłębia Węglowego obejmującego cały Górnośląski Okręg Przemysłowy oraz Rybnicki Okręg Węglowy.

Miasto leży nad rzeką Rawą. Sąsiaduje z Katowicami (długość granicy: ok. 13 km), Rudą Śląską (ok. 4,5 km), Bytomiem (ok. 5 km), Piekarami Śl. (ok. 2 km), Siemianowicami (ok. 6,5 km) i Świętochłowicami (ok. 8 km). Rozciągłość południkowa wynosi ok. 11,5 km, a równoleżnikowa – ok. 6,5 km.

edytuj Klimat

Średnia roczna temperatura w Chorzowie wynosi 7,9°C, a średnia suma opadów w skali roku wynosi 723 mm. Charakterystyczne dla Chorzowa są wiatry słabe, o prędkości nie przekraczającej 2 m/s wiejące z kierunku zachodniego.

edytuj Podział administracyjny

Dzielnice Chorzowa
Urząd Miasta Chorzowa
Gmach Poczty
Deptak – ul. Wolności – zimą

Od czasu ukształtowania się obecnych granic miasta funkcjonuje administracyjny podział na cztery dzielnice. Do 1991 r. używano nazw: Chorzów I, Chorzów II, Chorzów III i Chorzów IV. Uchwała Rady Miasta (19 lutego 1991) pozostawiła dotychczasowy podział i granice dzielnic, ale zmieniła nazwy trzech z nich. W dwóch przypadkach wykorzystano tradycyjne nazwy części miasta, nie do końca zgodnie z ich pierwotnym znaczeniem.

Dzielnicami Chorzowa są:

Do żadnej z dzielnic nie należy wschodnia część miasta – Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku. Podkreślono przez to jego ponadregionalny charakter. Warto zaznaczyć, że po utworzeniu parku tylko jego część należała do Chorzowa, jednak gdy Katowice rozpoczęły budowę os. Tysiąclecia, potrzebowały więcej gruntu na wykonanie inwestycji. Ostatecznie zawarto porozumienie o wymianie terenów, w wyniku czego cały park znalazł się w Chorzowie.

Należy dodać, że podobnie jak w wielu miastach Górnego Śląska, w świadomości chorzowian przetrwał podział związany z powstawaniem osad robotniczych czy osiedli. Wśród "tradycyjnych" dzielnic należy wymienić:

edytuj Historia

Zobacz więcej w osobnym artykule: Historia Chorzowa.

Najważniejsze daty

Pomnik Powstańca Śląskiego – ul. Katowicka

edytuj Pochodzenie nazwy miasta

Chorzów – pochodzenie nazwy miasta jest do dzisiaj nieznane. Zakłada się pochodzenie tej nazwy od Zversov lub też Zuersov (różnica wynika z podobieństwa pisowni u i v w średniowieczu). Zversov z kolei kojarzony jest ze zwierzęciem lub zwierzyną.potrzebne źródło Legenda głosi że na terenach dzisiejszego Chorzowa kiedyś były lasy w których żyło dużo zwierzyny oraz, że polował tutaj Bolesław Chrobry. Taka nazwa jest wspomniana w bulli papieża Innocentego II z 1136 roku, a dokładniej jest mowa o wsi Zversov koło Bytomia z chłopami, kopaczami srebra i dwiema karczmami.potrzebne źródło

Inna nazwa od której ma pochodzić Chorzów to Coccham lub Coccha. Ta nazwa z kolei pojawia się w dokumencie patriarchy jerozolimskiego z 1198 roku, w którym nadał ziemię Stróżom Bożego Grobu (bożogrobcom). Kolejną nazwą, jest Chareu (Charev). Ta nazwa pojawia się w dokumencie księcia Władysława opolskiego z 1257 roku. To pierwszy pewny dokument potwierdzający średniowieczną historię Chorzowa. Obok nazwy Chareu pojawia się jeszcze nazwa Belobreze (prawdopodobnie dzisiejszy Dąb – dzielnica Katowic). Ta nazwa pojawia się też obok Coccha w dokumencie z 1198 roku. Inna hipoteza głosi, iż Chorzów pochodzi od tchórzów.potrzebne źródło Nie wiadomo czy chodzi o tchórzliwą ludność, czy może o dużą liczbę tchórzów (zwierząt) w lasach. Kilka innych nazw od których może pochodzić ta dzisiejsza, to m.in. Charevo, Charzow, Chorzev.

Nazwa Chorzów może posiadać swój źródłosłów w wyrazie "chorzy" (od chory). Wtedy osada ta – Chorzów – mogła być miejscem, gdzie przebywało wielu chorych. Skojarzenie słów Chorzów.potrzebne źródło Pierwszą urzędową formą, udokumentowaną w 1257 roku, tego potocznego, hipotetycznego określenia osady Chorzev mogła być podobna w brzmieniu nazwa Chareu (Charev). Wybudowany w tej osadzie szpital przeniesiony został w 1299 r. do Bytomia.

edytuj Inne nazwy związane z Chorzowem

edytuj Demografia

Chorzów jest najstarszym demograficznie miastem w województwie śląskim. Więcej niż 65 lat ma 27% ludności (przy regionalnej średniej 19%), a poniżej 15 roku życia jest zaledwie 11% chorzowian.

Miasto ma dziś mniej mieszkańców niż przed wojną (w 1939, wg różnych źródeł, ludność miasta wynosiła 127 - 135 tys. mieszk.). W czasie wojny nastąpił ogromny, nie notowany nigdzie indziej na Górnym Śląskupotrzebne źródło ubytek mieszkańców - liczba ludności w 1945 roku była o blisko 30 tys. osób niższa niż w 1939 roku. Przyczyną tego był holocaust Żydów, a pod koniec wojny także ucieczka Niemców i części Ślązaków przed Armią Czerwoną. Przez dwadzieścia lat liczba ludności rosła. Obniżyła się nieco przy wymianie gruntów z Katowicami, by ponownie rosnąc. Najwięcej ludności zamieszkiwało Chorzów w 1977 - 156 600 osób przy średniej gęstości zaludnienia prawie 4800 osób/km². Później liczba mieszkańców malała i nadal maleje. Ostatnio ptoces ten uległ zatrzymaniu. Obecnie Chorzów zamieszkuje 114 686 mieszkańców (w stosunku do 2006 roku jest to pierwszy przyrost ludności od 30 lat), ale wg prognoz GUSu już za 20 lat ludność miasta spadnie poniżej 100 000 mieszkańców. Mimo to, na najbliższe lata przewiduje się duży napływ ludzi z Katowic wraz z wieloma inwestycjami mieszkaniowymi w pobliżu WPKiW.

Bezrobocie w Chorzowie jest jednym z wyższych w województwie śląskim - bez pracy pozostaje 11,7% ludności. Jest to wskaźnik wyższy niż w średnia dla Polski o 0,6%, a dla województwa o 3%. Szczególnie źle wypada Chorzów w porównaniu z dwoma swoimi sąsiadami - Katowicami (2,8%) i Rudą Śląską (6%), natomiast bezrobocie jest niższe niż w Bytomiu (15,8%).

W dwudziestoleciu międzywojennym Chorzów (Królewska Huta) był najgęściej zaludnionym miastem w Polsce - średnia gęstość zaludnienia wynosiła ponad 12 tys. mieszkańców na kilometr kwadratowy.

Największą populację Chorzów odnotował w 1977 r. – wg danych GUS 156 600 mieszkańców.

edytuj Gospodarka

Ruiny Huty Kościuszko (Królewskiej)

edytuj Przemysł

Historia miasta wiąże się ściśle z rozwojem przemysłu. Głównie górnictwa i hutnictwa, ale także energetyki, chemii. Dziś dawne filary przemysłu nie odgrywają już wiodącej roli, gdyż w wyniku przemian gospodarczych doszło do restrukturyzacji zakładów w pracy w wyniku czego zamknięto bądź połączono z innymi chorzowskie kopalnie, ograniczono także zakres działania hut stali. W hucie Kościuszko (Królewskiej) zamknięto wydziały wielkich pieców, stalownię, aglomerownię i koksownię. Huta Batory została natomiast sprywatyzowana i podzielona na kilka spółek. Do dziś działają Zakłady Azotowe (podobnie jak huta Batory sprywatyzowane), nowoczesna Elektrociepłownia ELCHO Chorzów (w miejsce Elektrowni Chorzów), Alstom-Konstal (dawniej Konstal) specjalizujący się dzisiaj głównie w konstrukcjach taboru szynowego, Zakłady Chemiczne HAJDUKI. W wyniku ograniczenia roli przemysłu ciężkiego oraz zastosowaniu nowoczesnych technologii znacznie spadła emisja substancji szkodliwych dla atmosfery.

edytuj Firmy i przedsiębiorstwa

Poprzemysłową lukę w chorzowskiej gospodarce uzupełniają małe i średnie przedsiębiorstwa, głównie usługowe i handlowe.

edytuj Służba zdrowia

edytuj Szpitale

edytuj Handel

Od końca lat 80. zmieniła się całkowicie struktura handlu w całej Polsce – w tym także w Chorzowie. Ówczesne domy handlowe – dziś nazywane marketami – zostały w większości sprywatyzowane. Ścisłe centrum handlowe to deptak – ulica Wolności. W mieście znajduje się kilka sklepów dużych sieci handlowych, są to: hipermarket Carrefour w Centrum Handlowym AKS (CH AKS), Media Markt, dwa supermarkety Kaufland, trzy sklepy TESCO, dwa supermarkety Billa, market budowlany Castorama.

edytuj Transport

Kołowy:

Kolejowy:

Lotniczy:

edytuj Komunikacja miejska

Chorzów jako miasto leżące w centrum aglomeracji jest dobrze skomunikowany, ponieważ leży na trasie wielu linii tramwajowych i autobusowych. Mieszkańcy Śląska wykorzystują także pociągi osobowe podmiejskie jako środek transportu miejskiego, np. na trasie Chorzów Batory-Katowice (jazda ok. 8 minut). Do niedawna funkcjonowała ważna zajezdnia tramwajowa Chorzów Batory (dziś warsztat naprawczy).

edytuj Edukacja

IV LO im. Skłodowskiej-Curie

edytuj Kultura, zabytki i atrakcje turystyczne

Planetarium Śląskie
Kościół pw. św. Józefa

edytuj Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku

Do 2006 dużą atrakcją była Kolejka linowa "ELKA" – najdłuższa, a zarazem jedyna w Europie nizinna kolejka linowa. Jej trasa okrążała cały park. Ze względu na zły stan techniczny została zamknięta w 2007, a w 2008 podjęto decyzję o jej likwidacji.

edytuj Zabytki

Miasto Chorzów chociaż jest stosunkowo młodym miastem (prawa miejskie otrzymał jako Królewska Huta w 1868 roku), to jednak może się poszczycić wieloma zabytkami, na swój sposób unikatowymi.

Mówiąc o zabytkach nie sposób nie wspomnieć o ratuszu chorzowskim (daw. Królewskiej Huty), oraz Hali Targowej (ob. palarnia kawy POSTI). Obydwie budowle utraciły wiele ze swojej świetności. Ratusz został przebudowany w latach 20. XX wieku ze względu na małą funkcjonalność (za mało pomieszczeń), w wyniku czego utracił swój niepowtarzalny charakter. Natomiast hala targowa została z niewiadomych przyczyn przebudowana w latach 70. XX wieku, i obecnie nie jest już chlubą miasta.

edytuj Przyroda

Chorzów posiada także atrakcje przyrodnicze, oprócz Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku należą do nich:

edytuj Ważne miejsca

Wykaz najważniejszych miejsc w mieście.

edytuj Imprezy

Chorzów z miasta przemysłowego staje się miastem kultury, świadczą o tym liczne wydarzenia kulturalne, których z roku na rok przybywa. Najważniejsze z nich:

edytuj Prasa lokalna

edytuj Sport

edytuj Okres przed I wojną światową

Najstarsza wzmianka pojawia się 10 lipca 1862 r. jako data założenia pierwszego klubu gimnastycznego zwanego później Männerturnverein Königshütte - MTV (Męski Klub Gimnastyczny). Współzałożycielem klubu był mistrz maszyn hutniczych pan Angele, a pierwszym prezezem został mistrz cieślarski pan Carlitzek. Początkowo klub korzystał z sali hotelu Wandel przy ul. Katowickiej[1] aby 13 lipca 1895 r. przenieść się do własnego, nowo wybudowanego ośrodka przy ul. Parkowej[2], który prócz kompeksu halowego pasiadał jeszcze stadion piłkarsko-lekkoetletyczny.

22 sierpnia 1875 r. odbyły się w Królewskiej Hucie[3] pierwsze górnośląskie pokazy gimnastyczne (Gauturnfest), w których uczestniczyło ponad 200 zawodników. W zarządzie klubu zasiadali wtedy fabrykant Paul Sonsalla i skarbnik Czajor[4].

W 1891 r. nauczyciel Alker rozpoczął w szkole nr VII, położonej w dzielnicy robotniczej codzienne ćwiczenia ze swoimi uczniami[5].

Z biegiem czasu coraz więcej nauczycieli i szkół wprowadzało ćwiczenia, gimnastykę i gry w szkołach w czasie i po zajęciach. Pierwszy burmistrz Królewskiej Huty[3], Stolle i kuratorium popierali rozwój sportu zarówno ideowo jak i finansowo. Tak burzliwy rozwój sportu doprowadził w r. 1901 do utworzenia pierwszego klubu, który nazwano Spielvereinigung 1901 Königshütte [6] z "sekcjami": fistball, tamburello, baseball i turystyką wędrowną. Klubem kierował nauczyciel Pompa. Przed r. 1912[7] doszła sekcja piłki nożnej, która jednak nie miała własnego boiska i dlatego klub połączył się w r. 1923 z SC 08 Königshütte i przyjął nazwę Zjednoczeni Przyjaciele Sportu.

SC 08 Königshütte został założony w 1908 r. przez braci Opitz z Królewskiej Huty[3] oraz piłkarzy Kleiner´a i Born´a z Katowic[8]. Klub ten wstąpił bezpośrednio po swoim założeniu do Południowo-Wschodniego Niemieckiego Związku Piłki Nożnej[9].

Innym, zasłużonym królewskohuckim klubem jest założony w 1910 r. VfR Königshütte, późniejszy AKS.

W tym okresie drużyny piłkarskie nie odnosiły większych sukcesów; górnośląscy konkurenci, głównie ci z Katowic byli zbyt silni.

edytuj I wojna światowa

W tym okresie rozgrywki sportowe były bardzo ograniczone ze wzgl. na działania wojenne.

edytuj Okres międzywojenny

edytuj Stan dzisiejszy

Chorzów jest także ważnym ośrodkiem sportowym. Głównie ze względu na Stadion Śląski – największy stadion w Polsce, oficjalnie nazwany stadionem narodowym, na którym odbywają się mecze reprezentacji narodowej czy koncerty sławnych grup muzycznych. Kolejnym ośrodkiem sportowym promującym Chorzów jest drużyna Ruchu Chorzów, która przez długie lata utrzymywała się w czołówce klubów piłkarskich w kraju, jeden z najbardziej zasłużonych klubów w historii polskiego futbolu.


edytuj Kluby sportowe

edytuj Żużel

Na Stadionie Śląskim czterokrotnie odbyły się finały Indywidualnych Mistrzostw Świata (w 1973 wygrał Jerzy Szczakiel). W latach 2002-2003 odbyły się tutaj dwie rundy Grand Prix Europy.

edytuj Polityka

edytuj Partie i ugrupowania

Od początku lat 90. dominującą rolę w życiu politycznym miasta odgrywa lokalne Stowarzyszenie "Wspólnie dla Chorzowa". W wyborach samorządowych 1998 r. stowarzyszenie uzyskało 24 z 45 mandatów.

W 2002 r. Stowarzyszenie "Wspólnie dla Chorzowa" zawarło koalicję wyborczą z Ruchem Autonomii Śląska, lokalnymi kołami Związku Górnośląskiego i Stowarzyszeniem "Wyspa". Najpoważniejszą siłą opozycyjną był Sojusz Lewicy Demokratycznej. W wyborach 2002 r. pojawił się nowy konkurent, tzw. Społeczna Odnowa Samorządowa, której liderami są Piotr Wolak i Zbigniew Widera, współwłaściciel lokalnego tygodnika "Goniec Górnośląski". W trakcie kampanii wyborczej sporo zamieszania wprowadziła także Platforma Obywatelska, która wystawiła kandydata na prezydenta miasta Grzegorza Szpyrkę, nie popieranego przez chorzowskich działaczy PO.

W wyborach samorządowych 2002 r. frekwencja wyniosła 33,72% Następujące komitety wyborcze uzyskały mandaty w Radzie Miasta:

W 2006 r. Koalicja Wspólny Chorzów ponownie wygrała wybory zdobywając 13 z 25 mandatów, jednak układ sił w Radzie uległ zmianie w stosunku do poprzedniej kadencji. Drugą siłę stanowi Platforma Obywatelska (6 mandatów), a dalej Prawo i Sprawiedliwość (4 mandaty) i SLD (2 mandaty). Z lokalnej sceny politycznej wypadła SOS Chorzów.

edytuj Prezydent

Prezydentem Miasta Chorzów w wyborach 2006 został wybrany na V kadencję Marek Kopel – kandydat komitetu wyborczego Koalicja Wspólny Chorzów uzyskując 57,4% głosów. Zastępcami podobnie jak w IV kadencji zostali: Joachim Otte (ds. społecznych), Marian Salwiczek (ds. gospodarczych), Jan Michalik (ds. technicznych).

edytuj Rada Miasta

W skład rady miasta Chorzów V kadencji (2006-2010) wchodzą: Henryk Wieczorek (WCh) – przewodniczący Rady, Franciszek Prajs (WCh) – wiceprzewodniczący i przew. Komisji Praworządności i Bezpieczeństwa, Czesław Koczorek (PiS) – wiceprzewodniczący, Romuald Fojcik (WCh), Halina Hiltawska (WCh) – przew. Komisji Zdrowia, Henryk Komander (WCh) – przew. Komisji Infrastruktury i Rozwoju Miasta, Krzysztof Łazikiewicz (WCh), Mariola Roleder (WCh) – przew. Komisji Rewizyjnej, Ryszard Sadłoń (WCh) – przew. Komisji Kultury i Sportu, Klaudiusz Sevković (WCh), Stefan Sierotnik (WCh) – przew. Komisji Rodziny i Opieki Społecznej, Rafał Sudoł (WCh), Bożena Szaleniec (WCh), Maria Woźniak (WCh), Janusz Buzek (PO), Wiesław Ciężkowski (PO) – przew. Komisji Edukacji, Marcin Michalik (PO) – przew. Komisji Funduszy i Programów Unijnych, Andrzej Kotala (PO), Tomasz Piecuch (PO), Renata Słomczyńska (PO), Grzegorz Krzak (PiS), Jacek Nowak (PiS), Piotr Wróblewski (PiS), Barbara Tabin (SLD), Zbigniew Zawodniak (SLD).

Skład Rady Miasta Chorzów IV kadencji (2002-2006): Henryk Wieczorek – przewodniczący Rady, Franciszek Prajs (WCh) – wiceprzewodniczący, Marek Dudek – wiceprzewodniczący, Zofia Dytko, Piotr Fojcik, Halina Hiltawska, Henryk Komander, Antoni Kupny, Wojciech Lesik, Zenon Machowski, Ryszard Sadłoń, Stefan Sierotnik, Grażyna Widera, Zbigniew Widera, Krystian Kostka, Wioletta Janikowska-Kulej, Barbara Tabin, Tadeusz Wolan, Piotr Wróblewski, Jacek Nowak, Tomasz Krawczyk, Andrzej Kotala, Wiesław Ciężkowski oraz Urszula Czech.

edytuj Kościoły i związki wyznaniowe

Klasztor Franciszkanów w Chorzowie Klimzowcu, 2007

edytuj Kościół rzymskokatolicki

Najstarszą parafią katolicką na terenie Chorzowa jest parafia św. Marii Magdaleny (obecnie dzielnica Chorzów Stary). Powstała ona bezpośrednio po lokacji wsi (na pewno przed rokiem 1300), a do 1817 roku patronat nad nią sprawowali bożogrobcy z Miechowa.

Rozwój Królewskiej Huty wpłynął na erygowanie w roku 1852 parafii św. Barbary (obecnie dzielnica Chorzów II. Objęła ona: Górne i średnie Łagiewniki, Górne i Średnie Hajduki, Świętochłowice, Chropaczów, Lipiny, Szarlociniec, Pnioki i Wolę Erdmanna (Erdmanswille), należące dotąd do parafii Najświętszej Maryi Panny w Bytomiu; przyłączono też przyhutnicze domy mieszkalne, należące do parafii św. Marii Magdaleny.

Wraz z rozwojem miasta rozwijała się także sieć parafialna. W roku 1889 z parafii św. Barbary wydzielono parafię św. Jadwigi, a z tej w 1908 r. parafię Wniebowzięcia NMP w Hajdukach. W tym czasie raz jeszcze podzielono parafię św. Barbary, tworząc w 1912 r. parafię św. Józefa. Następnie w 1940 r. powołano do istnienia parafię Najśw. Serca Pana Jezusa (z parafii Wniebowzięcia), a w dzielnicy Klimzowiec w 1942 - kurację św. Franciszka z Asyżu (z parafii św. Jadwigi; dekret potwierdzający istnienie parafii wydano w 1992 r.).

Odwilż gomułkowska ułatwiła powstanie 4 nowych parafii. W roku 1957 powstała parafia św. Antoniego (z parafii św. Jadwigi; wcześniej kuracja) i parafia św. Floriana (z parafii św. Barbary i św. Jadwigi), a w 1958 - parafia Ducha Św. (z parafii św. Jadwigi) oraz kuracja MB Nieustającej Pomocy i św. Rozalii w dzielnicy Maciejkowice (z parafii św. Marii Magdaleny i św. Michała Archanioła w Michałkowicach; dekret potwierdzający istnienie parafii wydano w 1984 r.).

Od roku 1964 prowadzono samodzielne duszpasterstwo przy kościele św. Wawrzyńca, gdzie ostatecznie w 1978 r. powołano parafię, wydzielając jej teren z parafii św. Antoniego i św. Marii Magdaleny. Ostatnia zmiana miała miejsce w 1983 r., gdy po wielu trudnościach z parafii Wniebowzięcia NMP wydzielono parafię Jezusa Chrystusa Dobrego Pasterza.

Na terenie Chorzowa działa zatem 13 parafii rzymskokatolickich:

Lp. Wezwanie parafii Szacunkowa
liczba mieszkańców		 Szacunkowa
liczba katolików		 Dekanat
1 św. Antoniego z Padwy 10 300 10 000 Chorzów
2 św. Barbary 9 491 9 438 Chorzów
3 Ducha Świętego 4 996 4 886 Chorzów
4 św. Floriana 10 000 9 600 Chorzów
5 św. Franciszka z Asyżu 8 005 7 900 Chorzów
6 św. Jadwigi Śląskiej 12 294 12 144 Chorzów
7 Jezusa Chrystusa Dobrego Pasterza 11 841 11 471 Świętochłowice
8 św. Józefa 10 915 10 500 Chorzów
9 św. Marii Magdaleny 5 255 5 210 Chorzów
10 MB Nieustającej Pomocy i św. Rozalii 1 398 1 380 Siemianowice Śl.
11 Najśw. Serca Pana Jezusa 7 450 7 400 Świętochłowice
12 św. Wawrzyńca 2 725 2 650 Chorzów
13 Wniebowzięcia NMP 12 050 11 900 Świętochłowice

Warto dodać, że leżące na terenie Chorzowa ulice: Chropaczowska, Pokoju i część 3 Maja należą do parafii Najśw. Serca Pana Jezusa w świętochłowickiej dzielnicy Piaśniki.

edytuj Kościoły protestanckie

Działalność duszpasterską na terenie Chorzowa prowadzi parafia ewaneglicka, należąca do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego oraz zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów i zbór Wolnych Chrześcijan, protestanckie wspólnoty o charakterze ewangelicznym

edytuj Inne

edytuj Osoby urodzone w Chorzowie

edytuj Zobacz też