Dynastia Ming - dynastia panująca w Chinach w latach 1368 - 1644, była ostatnią narodową dynastią chińską. Została założona przez Zhu Yuanzhanga, przywódcę powstania przeciwko mongolskiej dynastii Yuan, której upadek nastąpił w wyniku wielkiego powstania chłopskiego.
Spis treści |
edytuj Najważniejsze wydarzenia
- Wzniesienie od nowa Wielkiego Muru
- Morskie wyprawy admirała Zheng He do Azji Południowo-Wschodniej, Indii, Arabii i Afryki.
- Dotarcie do Chin portugalskich żeglarzy i powstanie portugalskiej kolonii w Makau
- Przybycie do Chin jezuitów i powstanie misji na dworze w Pekinie (patrz: Mateusz Ricci)
edytuj Historia
W pierwszym okresie panowania dynastii Ming, do połowy XV wieku, nastąpił imponujący rozwój gospodarczy i kulturalny całych Chin, a szczególnie regionów południowych i przybrzeżnych. Prowadzone były wielkie roboty nawadniające, zalesienia, rozwinięto uprawę bawełny, produkcję tkanin jedwabnych i bawełnianych, szkła, porcelany, statków morskich. Nastąpiło w tym okresie wielkie odrodzenie rodzimej kultury chińskiej, a buddyzm i taoizm stały się religiami panującymi.
W XV w. Chiny podporządkowały sobie Mandżurię na północy i Wietnam na południu oraz prowadziły ożywione kontakty handlowe i dyplomatyczne z Japonią, Indiami i Azją Płd.-Wsch. Umożliwiała to wielka flota dalekomorskich dżonek handlowych. Od połowy wieku stały się one łakomym łupem japońskich okrętów pirackich, jakie atakowały też, w celach rabunkowych, nabrzeżne miasta kontynentu. Drugim dużym zagrożeniem były, nieustannie ponawiane, ataki Mongołów na północne rubieże Chin. W celu ich osłonięcia przed najazdami koczowników odnowiony został Wielki mur chiński i wybudowano 5 tys. kilometrów szańców.
W styczniu 1556 r. w północnych prowincjach Chin wystąpiło potężne trzęsienie ziemi, w wyniku którego zginęło około 830 tysięcy ludzi. Między innymi z tego powodu w drugiej połowie XVI wieku przeżywały Chiny znaczne trudności gospodarcze, których rezultatem były liczne bunty i powstania chłopskie. Z tego osłabienia Państwa Środka skorzystał Nurhaczy, ambitny wódz sąsiedniej Mandżurii, podający się za następcę mongolskiego Czyngis-chana. Wypowiedział wojnę Chinom i rozpoczął ich podbój, zdobywając w 1620 r. duże miasto Mukden, jakie ustanowił swą stolicą. Dzieło podboju dokończył jego syn, po obaleniu przez chłopskie powstania ostatniego panującego cesarza dynastii Ming (1628 - 1644). Mandżurowie zajęli wówczas całe północne Chiny, ogłaszając utworzenie nowej cesarskiej dynastii Qing. Mingowie utrzymali się na południu (Nankin, Fujian, Guangdong, Shanxi i Yunnan). Ostatecznie zostali pokonani w 1662.
edytuj Cesarze z dynastii Ming
- Hongwu - (1368 - 1398)
- Jianwen - (1398 - 1402)
- Yongle - (1402 - 1424)
- Hongxi - (1424 - 1425)
- Xuande - (1425 - 1435)
- Zhu Qizhen - (1435 - 1449)
- Jingtai - (1449 - 1457)
- Zhu Qizhen (po raz drugi) - (1457 - 1464)
- Chenghua - (1464 - 1487)
- Hongzhi - (1487 - 1505)
- Zhengde - (1505 - 1521)
- Jiajing - (1521 - 1567)
- Longqing - (1567 - 1572)
- Wanli - (1572 - 1620)
- Taichang - (1620)
- Tianqi - (1620 - 1627)
- Chongzhen - (1627 - 1644)
edytuj Południowa dynastia Ming
- Honghuang - (1644 - 1645)
- Longwu - (1645 - 1646)
- Zhu Changfang - (1645)
- Zhu Yihai - (1645 - 1653)
- Shaowu - (1646)
- Yongli - (1646 - 1662)