| Miron Białoszewski | |
| Data i miejsce urodzenia | 30 czerwca 1922, Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 17 czerwca 1983, Warszawa |
| Narodowość | polska |
| Dziedzina sztuki | poeta, prozaik, dramatopisarz, aktor teatralny |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Miron Białoszewski (ur. 30 czerwca 1922 w Warszawie, zm. 17 czerwca 1983 w Warszawie) - polski poeta, prozaik, dramatopisarz i aktor teatralny.
Spis treści |
edytuj Życiorys
Urodził się w Warszawie. W chwili wybuchu wojny był uczniem III klasy gimnazjum. W okresie okupacji zdał maturę na tajnych kompletach, po czym rozpoczął studia polonistyczne na (również tajnym) Uniwersytecie Warszawskim, których nie mógł ukończyć.
Podczas okupacji prowadził w latach 1942-1944 razem ze S. Swenem Czachorowskim konspiracyjny Teatr Swena. Po kapitulacji powstania warszawskiego został wywieziony razem z ojcem na roboty do Niemiec (Lammsdorf), jednak udało mu się uciec. Po zakończeniu wojny przez Opole i Częstochowę powrócił do Warszawy.
Pracował najpierw na Poczcie Głównej (przy ul. Nowogrodzkiej), potem jako dziennikarz w Kurierze Codziennym, Wieczorze Warszawy i Świecie Młodych. Współpracował także z redakcjami czasopism dziecięcych i młodzieżowych, dla których pisał wiersze i piosenki wraz z Wandą Chotomską.
Na wiosnę 1955 Białoszewski wraz z Lechem Emfazym Stefańskim założyli tzw. „Teatr na Tarczyńskiej”, gdzie wystawiał swoje cztery programy sceniczne, m.in. „Wiwisekcję”, „Osmędeuszy”. W inscenizacjach tych brał również udział osobiście (jako aktor) wraz z Ludmiłą Murawską.
Debiutował w Życiu literackim w roku 1955 w ramach "Prapremiery pięciu poetów" obok wierszy m.in. Herberta, a pierwszy tomik jego wierszy, Obroty rzeczy (pierwotnie: Wiersze rzeszowskie), ukazał się rok później. Następnie wydał tomiki: Rachunek zachciankowy (1959), Mylne wzruszenia (1961) oraz Było i było (1965). W tym czasie zdobył niemały rozgłos. Dzięki temu i dzięki staraniom wpływowych przyjaciół i protektorów otrzymał mieszkanie na pl. Dąbrowskiego 7, w którym zamieszkał wraz z życiowym partnerem malarzem Leszkiem Solińskim. Poznali się w czasach „małopolsko-krakowskich”. Ich związek był powodem wyrzucenia w 1953 roku Mirosława z redakcji "Świata Młodych" za naruszenie "obyczajów"[1].
Na pl. Dąbrowskiego założył, po rozpadzie Teatru na Tarczyńskiej, Teatr Osobny.
Niebawem ukazały się Donosy rzeczywistości (1973), Szumy zlepy, ciągi (1976) oraz Zawał (1977). Ale wcześniej, 27 lat po koszmarach wojennych, spisał swoje przeżycia powstaniowe. I tak w roku 1970 ukazał się Pamiętnik z powstania warszawskiego.
W roku 1976 Białoszewski już po raz ostatni zmienił miejsce zamieszkania, przeprowadził się na ul. Lizbońską 2. Zmarł 17 czerwca 1983 na atak serca, znaleziono go klęczącego obok tapczanu na ul Hożej.
edytuj Bibliografia
edytuj Tomiki poetyckie
- Obroty rzeczy (1956)
- Rachunek zachciankowy (1959)
- Mylne wzruszenia (1961)
- Było i było (1965)
- Poezje wybrane (1976)
- Odczepić się (1978)
- Wiersze wybrane i dobrane (1980)
- Oho (1985)
- Moja świadomość tańczy
edytuj Tomy wierszy i prozy
- Rozkurz (1980)
- Stara proza i nowe wiersze (1984)
- Teatr Osobny (1973)
- Obmapywanie Europy. Aaameryka. Ostatnie wiersze (1988 – pośmiertnie)
- Ach gdyby nawet piec zabrali
- Namuzowywanie
- Ja stróż latarmik nadaję z mrówkowca
edytuj Tomy prozatorskie
- Pamiętnik z powstania warszawskiego (1970)
- Donosy rzeczywistości (1973)
- Szumy, zlepy, ciągi (1976)
- Zawał (1977)