| Albatros D.III (Oef) (seria 253) | |
 Albatros D.III (Oef) seria 253 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Austro-Węgry |
| Producent | Oeffag |
| Typ | samolot myśliwski |
| Załoga | jedna osoba |
| Historia | |
| Lata produkcji | 1917-1919 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 1 x Austro-Daimler |
| Moc | 136 kW (185 KM) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 9 m |
| Długość | 7,35 m |
| Wysokość | 2,81 m |
| Powierzchnia nośna | 20,56 m² |
| Masa | |
| Własna | 716 kg |
| Startowa | 1005 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maksymalna | 198 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 3,3 m/s |
| Pułap | 5000 m |
| Zasięg | 300 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 x km kal. 8 mm Schwarzlose M7/12 | |
| Użytkownicy | |
| Austro-Węgry, Polska | |
Albatros D.III (Oef) - austro-węgierski samolot myśliwski z okresu I wojny światowej, licencyjna udoskonalona wersja niemieckiego myśliwca Albatros D.III. Był jednym z podstawowych typów myśliwców używanych po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, która była ich drugim co do wielkości użytkownikiem. W Polsce znany był także potocznie od nazwy wytwórcy jako Oeffag D.III, lecz nie była to nazwa oficjalna.
Spis treści |
edytuj Historia
W 1916 roku austriacka wytwórnia lotnicza Österrichische Flugzeugfarbrik AG (Oeffag) w Wiener Neustadt zakupiła licencję na samolot myśliwski Albatros D.II konstrukcji niemieckiej wytwórni Albatros Flugzeugwerke GmbH. Po zbudowaniu w wytwórni Oeffag 16 sztuk, wdrożono do produkcji nową wersję rozwojową tego samolotu - Albatros D.III, różniąca się głównie skrzydłami. Prototyp licencyjnego Albatrosa D.III (Oef) - skrót w nawiasie oznaczał wytwórnie - ukończono w lutym 1917 (nr. fabr. 53.20), po czym rozpoczęto produkcję tego samolotu. Pierwszą serię zbudowano w oparciu o kadłuby i silniki wersji D.II (Oef).
Samolot austriacki różnił się od pierwowzoru, gdyż do jego napędu użyto silnika o większej mocy, umieszczonego pod oprofilowaną osłoną, a ponadto poprawiono wytrzymałość dolnego płata i komory płatów. Zmieniono także inne elementy konstrukcji, jak chłodnicę silnika i rury wydechowe. Uzbrojenie w postaci dwóch karabinów maszynowych umieszczono w kadłubie - w górnej części jego nosa (w niemieckim Albatrosie - na kadłubie). Na skutek mocniejszego silnika i większej wytrzymałości konstrukcji, Albatrosy produkcji Oeffag były bardziej udane od niemieckich pierwowzorów i legitymowały się nieco lepszymi osiągami. Samolot ten był następnie rozwijany, z zastosowaniem mocniejszych silników i innych ulepszeń.
W wytwórni Oeffag produkowano samoloty w następujących seriach różniących się zastosowanym silnikiem:
- seria 53.2 – silnik Austro-Daimler o mocy 185 KM (136 kW), wyprodukowano 45 samolotów
- seria 153 – silnik Austro-Daimler o mocy 200 KM (147 kW), wyprodukowano 281 samolotów
- seria 253 – silnik Austro-Daimler o mocy 230 KM (169 kW), wyprodukowano ponad 250 samolotów
W serii 153 część samolotów (od numeru 153.112) nie miała dużego kołpaka śmigła i miała zaokrągloną blachę osłony silnika, zachowano to w serii 253.
Łącznie w wyprodukowano ponad 580 samolotów Oeffag D.III.
Samoloty myśliwskie Albatros D.III (Oef) od lipca 1917 roku sukcesywnie wprowadzano do lotnictwa austro-węgierskiego na frontach południowym i wschodnim. Piloci austriaccy odnieśli na nich do końca I wojny światowej wiele zwycięstw w walkach powietrznych. Od maja 1918 na froncie pojawiła się najlepsza seria 253, której do listopada 1918 lotnictwu austro-węgierskiemu przekazano 208 egzemplarzy.
edytuj Użycie samolotów w Wojsku Polskim
Na wiosnę 1919 roku Polska Misja Wojskowa zakupiła w wytwórni w Austrii 38 samolotów Albatros D.III (Oef) 253. serii. Samoloty te przywieziono do Polski złożone, transportem kolejowym. W Krakowie samoloty te zostały zmontowane, pierwsze egzemplarze w lipcu 1919 roku, ostatnie w 1921. Ponadto pod koniec 1918 roku zdobyto na terenie Małopolski 7 samolotów tego typu. Łącznie więc polskie lotnictwo wojskowe dysponowało 45 samolotami myśliwskimi Oeffag D.III.
Samoloty te przydzielono do eskadr myśliwskich: 7 Eskadra Myśliwska (12 samolotów, od sierpnia 1919) i 13 Eskadra Myśliwska (11 samolotów, od marca 1920 - dawna 2. Eskadra Wielkopolska), pozostałe samoloty skierowano do szkół lotniczych.
Na samolotach Oeffag D.III piloci polscy walczyli w walkach w latach 1919 – 1921, w tym w wojnie polsko-bolszewickiej.
Po zakończeniu działań wojennych kilka tych samolotów używano w 15 eskadrze myśliwskiej (później zmieniono je numer na 112) do 1926 roku. Pojedyncze egzemplarze znajdowały się również w eskadrach treningowych 2 i 3 pułku lotniczego, ostatecznie wycofano je z użycia pod koniec lat dwudziestych.
edytuj Opis techniczny
Samolot Oeffag D.III był jednomiejscowym samolotem myśliwskim, półtorapłatem o konstrukcji mieszanej, kadłub kryty sklejką i blachą metalową, płaty płótnem. Usterzenie klasyczne o kształcie eliptycznym. Napęd silnik rzędowy, chłodzony cieczą. Podwozie stałe – klasyczne. Śmigło drewniane.
Płaty o konstrukcji drewnianej (górny - dwudźwigarowy, dolny - jednodźwigarowy) kryte były płótnem. Lotki umieszczono tylko w górnym płacie. Kadłub o konstrukcji półskorupowej, o przekroju stożkowym, kryty sklejką, mieścił w przedniej części silnik rzędowy chłodzony cieczą, osłonięty blachą aluminiową. Za silnikiem w kadłubie znajdowała się odkryta kabina pilota z zamocowanym z przodu małym wiatrochronem. Na końcu kadłuba zamontowano usterzenie klasyczne o dużej powierzchni, kształtu eliptycznego, konstrukcji drewnianej, kryte płótnem. Śmigło zaopatrzono w kołpak.
edytuj Źródła
- Tomasz Goworek, "Pierwsze samoloty myśliwskie lotnictwa polskiego", Warszawa 1991, ISBN 83-85001-46-8
| Samoloty myśliwskie | |
|---|---|
|
Oeffag D.III • Phönix D.I • Aviatik D.I • Brandenburg D.I |
|
| Samoloty bombowe | Samoloty rozpoznawcze i szkolne |
| Wodnosamoloty i łodzie latające | |