Szymon Tenenbaum (ur. 31 stycznia 1892 w Warszawie, zm. 29 listopada 1941 w Warszawie) - entomolog polski, pedagog, narodowości żydowskiej.
Ukończył gimnazjum J. Kreczmara w Warszawie. W 1911 podjął studia przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, wśród jego wykładowców był m.in. Henryk Hoyer (młodszy). W 1932 obronił doktorat na Uniwersytecie Wileńskim. Był nauczycielem, następnie dyrektorem gimnazjum żydowskiego w Warszawie.
Zajmował się m.in. chrząszczami Balearów (po raz pierwszy przebywał tam w 1913 na kilkumiesięcznej kuracji), wyniki swych prac ogłosił w pięciu publikacjach (m.in. Fauna koleopterologiczna Wysp Balearskich, 1915). Odbywał podróże naukowe (Brazylia, Meksyk, Palestyna), pracował w pracowni zoologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Państwowym Muzeum Zoologicznym. Wspólnie ze Stanisławem Michałem Sumińskim opublikował Przewodnik zoologiczny po okolicach Warszawy (1921). Rozpoczęte przed II wojną światową prace kontynuował w getcie warszawskim, pisząc artykuły, prowadząc zapiski entomologiczne i kolekcjonując owady. Przyrodnicy, przyjaciele Tenenbauma (m.in. Jan Żabiński), przygotowali jego ucieczkę, jednakże odmówił on wyjścia z getta. Zmarł z wycieńczenia późną jesienią 1941.
Jego kolekcja zawierająca 500 000 okazów owadów została przeoczona podczas rabunku warszawskiego ogrodu zoologicznego przez oddziały SS. W 1944, trzy tygodnie przed powstaniem warszawskim, zbiory te przeniesiono do Muzeum Zoologicznego i tam ocalały. Po wojnie wdowa Irena Tenenbaum-Krajewska, zgodnie z wcześniejszym życzeniem jej męża, przekazała zbiory na własność Muzeum Zoologicznemu w Warszawie.
Źródła:
- Słownik biologów polskich (pod redakcją Stanisława Feliksiaka), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1987