Władysław Jędrzejewski (ur. 5 marca /wg innej wersji 30 stycznia/ 1863 w majątku Nowiny na Witebszczyźnie, zm. prawdopodobnie w marcu 1940 we Lwowie), generał dywizji Wojska Polskiego, rosyjski generał major.
Służył w armii rosyjskiej. Kształcił sie w Korpusie Kadetów w Połocku. Od 1884 zawodowy oficer rosyjskiej piechoty. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904 - 1905. W 1914 był dowódcą Irkuckiego 93 pułku piechoty. Później dowodził 119 Kołomyjskim pułkiem piechoty, brygadą piechoty oraz 30 Dywizją Piechoty. I wojnę światową rozpoczął w stopniu podpułkownika, a skończył jako generał majora. Generał major z 1916.
W Wojsku Polskim od grudnia 1918. Wówczas mianowany komendantem rezerwy oficerów w Warszawie. W 1919 był komendantem obrony Lwowa i dowódcą 5 Dywizji Piechoty i załogi obrony Lwowa. Następnie dowodził grupą operacyjną na froncie galicyjskim. Od 1 czerwca 1919 był generałem dywizji. Ponownie dowodził 5 DP od sierpnia 1919 do maja 1920. Był dowódcą 1 Armii (maj-sierpień 1920), następnie 6 Armii (sierpień-wrzesień 1920) oraz Grupy Operacyjnej 6 Armii (od września 1920 do stycznia 1921). Od stycznia do września 1921 był dowódcą Okręgu Generalnego Lublin, a w okresie wrzesień 1921 - marzec 1924 dowódcą Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie. W czerwcu 1924 przeszedł w stan spoczynku. Osiadł we Lwowie.
We wrześniu 1939 zgłosił się do służby. Organizował Straż Obywatelską we Lwowie. 4 października 1939 został aresztowany przez władze radzieckie. Zmarł prawdopodobnie w więzieniu we Lwowie w marcu 1940 (albo został rozstrzelany już w 1939).
Syn generała kapitan Tadeusz Jędrzejewski poległ w obronie Warszawy w 1939 r.
Odznaczenia: Virtuti Militari, Polonia Restituta 3 kl., Krzyż Walecznych czterokrotnie.
edytuj Źródła
- Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994
- Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. 1 (A-Ł), Pruszków 1998.
- T. Kryska Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej wyd. Editions Spotkania. Warszawa 1991.